Η Ιστορία του Σκάφους
Ένα Ζωντανό Κομμάτι της Ελληνικής Ναυτικής Κληρονομιάς
Το σκάφος μας κουβαλά μια πλούσια ιστορία που ξεκινά από το 1944, όταν άρχισε να ναυπηγείται στη Θεσσαλονίκη, δίπλα από το ναυπηγείο του Χώματα, από Σκιαθίτες καραβομαραγκούς. Η καρίνα του τοποθετήθηκε εκείνη τη χρονιά, και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1948, εν μέσω του ελληνικού εμφυλίου πολέμου.
Το καΐκι πήρε το όνομα Αγία Παρασκευή, αλλά όσοι το γνώριζαν το φώναζαν “Παρασκευούλα”. Αρχικά, λειτούργησε ως ανεμότρατα, διαθέτοντας μία μηχανή Αξυλού, καθώς και φλόκο και μαΐστρα, ενώ το πίσω μέρος του ήταν τύπου λιάνα.
Αλλαγές, Δοκιμασίες & Αναγέννηση
Το 1984, ο Τάκης, ο άνθρωπος που θεμελίωσε την εταιρεία μας και πατέρας του σημερινού καπετάνιου Βαγγέλη Δολιανίτη, απέκτησε το σκάφος στη Νέα Μηχανιώνα. Η κατάστασή του τότε ήταν πολύ κακή – σχεδόν αδύνατο να διατηρηθεί. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες, με πολύ κόπο και μεγάλες επενδύσεις, το καΐκι άρχισε να αναγεννάται.
Μια συγκινητική στιγμή από αυτή την περίοδο συνέβη όταν μια ηλικιωμένη γυναίκα εμφανίστηκε στον μόλο, κρατώντας ένα μαντίλι στο κεφάλι. Έδωσε 10.000 δραχμές από το μνημόσυνο του άντρα της, λέγοντας ότι ο Τάκης κρατούσε ζωντανό το σκάφος που είχε κατασκευάσει ο σύζυγός της.
Το 1997, το καΐκι ταξίδεψε στη Σύρο, όπου χρησιμοποιήθηκε για δρομολόγια προς τη Γυάρο για κυνήγι. Τα επόμενα χρόνια, έπλευσε σε Δήλο, Μύκονο και άλλα νησιά, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν μέσα από ταξίδια και ιστορίες.
Στις 17 Νοεμβρίου 1984, οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες επέστρεψαν, ζητώντας να πάρουν το σκάφος πίσω. Ο λόγος ήταν η ψήφιση νόμου για την καταστροφή αλιευτικών σκαφών, και πλέον η αξία του είχε εκτοξευθεί: ενώ είχε αγοραστεί 600.000 δραχμές, προσέφεραν 10.000.000 δραχμές για να το πάρουν πίσω.
Όμως, το καΐκι είχε πλέον βρει το νέο του σπίτι. Ο Στέλιος Καραβασιλάκης, ένας Ίμβριος καραβομαραγκός, ανέλαβε τη συντήρησή του, ενώ ο Τάκης, μαζί με την οικογένειά του, το μετέφεραν στο Φανάρι, όπου άνοιξε και το καρνάγιο που το διατηρεί μέχρι σήμερα.
Πρόσφατα, ένας εγγονός του αρχικού ιδιοκτήτη ήρθε και ζήτησε να το αγοράσει, επιθυμώντας να το επαναφέρει στην οικογένειά του. Όμως, το σκάφος παραμένει ακλόνητο στη νέα του αποστολή: να ταξιδεύει, να κρατά την ιστορία του ζωντανή και να συνεχίζει να προσφέρει μοναδικές εμπειρίες στη θάλασσα.
Το σκάφος μας δεν είναι απλώς ένα παραδοσιακό ξύλινο πλοίο. Είναι ένας ζωντανός μάρτυρας της ελληνικής ναυτικής ιστορίας, έχοντας επιβιώσει από πολέμους, οικονομικές κρίσεις, και αλλαγές ιδιοκτησίας.
Κάθε ταξίδι που κάνουμε μαζί του είναι μια συνέχεια της κληρονομιάς του, ένα κομμάτι της ζωντανής ιστορίας που μοιραζόμαστε με όλους όσους επιλέγουν να ταξιδέψουν μαζί μας.
Καλώς ήρθατε στο σκάφος μας. Καλώς ήρθατε στην ιστορία του.
